Ze gaat eigenlijk goed op dit moment. Van de proglicem werd ze wat misselijk had ik het idee en daar heb ik de dosis van aangepast, dat mocht ik van Hanneke ook doen.
Eigenlijk hadden we besloten niet zo lang meer met haar door te sukkelen, vooral ook omdat zij toch niet meer beter wordt en we ook niet willen wachten op pijn en benauwdheid. En ik had Hanneke nog gesproken over haar en die waarschuwde ons toch nog een keer dat er een reële kans bestaat op het knappen van de tumor. En dan staat haar een heel vervelende dood te wachten.
Ook wordt ze wat bleek en het kan zijn dat zij een bloedarmoede aan het ontwikkelen is door de tumor.
Maar de afgelopen dagen gaat zij erg goed. Dinsdag zat ze opeens in de ballenbak, gisteren was ze lekker aan het kroelen in een mandje en ging ze zich uitgebreid liggen wassen daarna. En haar vachtje ziet er erg mooi uit weer nu en ze loopt ook weer wat beter.
Het is dat ik nog niet gebeld had voor een afspraak anders had ik die weer afgezegd.
Maar diep in mijn hart weet ik wat voor tijdbommetje ze is en daarom zal het toch niet meer lang duren voordat we haar laatste ritje naar Hanneke maken. Ik moet zelf alleen nog even die stap durven maken.
